The Comatorium

lekker bek

2011-12-30T20:00:00.002+01:00

met mijn bek tussen mijn benen
hang ik wat uit het zolderraam
en denk ik: ach, wat boeit het ook,
al vindt iedereen mij gek?

met mijn staart tussen mijn wangen
- een sigaret brandt op mijn hand -
laat ik mijn oren nog wat hangen
en lees ik op z'n kop de krant;

ja, ik ben echt niet klein te krijgen!
mijn handen klappen keer op keer,
en als de buren bellend hijgen,
doe ik het lekker nóg een keer.

schoolboek

2011-06-10T12:14:00.001+02:00

kennis is macht
en macht is vet
daarom lag ik vannacht
met een schoolboek in bed.

arm bandje

2011-06-10T12:13:00.003+02:00

in een derdewereldlandje
vlakbij de evenaar
daar draagt men vlechtjes in het haar
en om elke arm een bandje.

gezwicht

2011-06-10T12:13:00.002+02:00

ik zei nog nee,
maar ging toch mee,
volledig gezwicht
voor een prachtig gedicht.

cactus

2011-06-10T12:11:00.000+02:00

eerst dacht ik: een Taxus
maar het werd toch een cactus
ik als een kind zo blij:
jeuj, weer een plant erbij!

city trip

2009-07-19T10:46:00.002+02:00

we liepen samen door de straten
en telden zwijgzaam onze stappen
een grauwer ritme was er niet.

de zon scheen mild, maar de lucht was grijs
een boze hemel. ik had gewild
dat ik één keer spontaan kon lachen,
maar grijnsde slechts, moe en verstild
om al het leven dat ik zag
en wat mijn kille hart nog hoorde:
de klank van stenen, hol gelach
en jij? het leek jou niet te storen.

jij deelde je beslommeringen,
de kleine dingen van je dag.
je zei zó onuitstaanbaar veel
om al die stilte te ontgaan
dat ik je toen wel moest verdringen.

maar nu denk ik: je was zo echt!
de wereld is nog niet zo slecht
mijn hart was koud en veel te klein
kon ik maar vaker bij je zijn.

stilleven II

2008-07-03T14:33:00.002+02:00

ze kwam en zag, een warm gebaar
en wist gelijk wat ik bedoelde:
geen dooie zier om mijn verdriet
en anders niet.

dus hoe ik, bitternaakt, ook zat,
in zak en as me voelde,

ze zweeg me uit. een vege ruis
dacht ik me toen van binnen in,
omdat ik toch iets wilde horen.

totdat de stilte draaglijk was,
toen had ik het verloren.

misverstand

2008-07-03T14:28:00.003+02:00

de blik was weer over de leesbril gericht
maar deze keer oogden zijn kijkers kil.

zijn volk en zijn vaderland vielen hem bij,
met jeukende handen en gloeiende oren,
toen hij deed verstaan, met een ernstig gezicht:

'een krakkemikkige voordracht van dit gedicht,
dat is nu net wat ik níet wil horen.'

de knecht

2007-12-07T22:44:00.000+01:00

ze dacht aan Janus, vaders knecht
die palen slaat en bielzen legt
en ploegt als een karbauw,
met dijen als pilaren.

de kinkel, met zijn bast van staal,
ging met haar zinnen aan de haal
zijn stierennek, zijn woeste kop
daar kon Katrijn niet tegenop.

zo gaf de maan haar flauwe licht
en met een zucht klapte het wicht
al met een blos op heur gezicht
de deuren van de bedstee dicht.

hard water

2007-11-11T23:52:00.000+01:00

de hemelmond, ze kotste uit
zodat er vis was. vlees en vis.
en bovenal was er een vloed.

nu weet ik niet wat komen moet.
ik wist wel iets, maar onze val
in wat er toen verloren was
heeft mij verzwolgen, ingeslikt.

maar dan: mijn vlees, gebroken wit
schrijft, zwemmend in zijn eigen bloed:
houdt moed, houdt moed, houdt moed.

zadelpijn

2007-05-01T15:36:00.001+02:00

de rotte fiets werd ongeremd bereden,
ze kraakte wat, maar verder ging het top
totdat de man met zijn verhitte kop
haar woest verliet en in een manke draf
naar 't dichtstbijzijnde water zich begaf

en nu, een paar uur later, zit meneer
nog steeds met heel zijn bodem in het meer
want o, verrek! wat doet het daar toch zeer.

drieëntwintig zware uitlatingen van een behoorlijk reptiel

2007-03-08T13:13:00.000+01:00

Voila. Drieëntwintig (!) zware uitlatingen van een behoorlijk reptiel. Soms heet hij Egbert, maar met andere namen weet hij ook raad. Drieëntwintig zware, vettige uitlatingen. ('Verzen' noemt Egbert ze zelf. Drieëntwintig verzen.) Soms gezegd door kennissen van (met name) Egbert, soms nog niet eens gedurfd gedroomd in een van Egberts geflopte blockbusters. Soms gewoonweg een stukje autobiografie van de beste man zelf. Veelal spottend proza, nooit een gevoelig maar toch krachtig gedicht met bijvoorbeeld de volgende regels:

uw achterlijk halfrond
brengt water in mijn mond.

Dat nooit. Maar verder zit volgens Helma, de eerste (en enige) vrouw van Egbert, die onlangs opnieuw (!) uit haar coma ontwaakte, 'de hele wereld erin'. Ook goede raad ontbreekt niet: doe eens gek!

Doe eens gek. Doe verdorie eens gek. Tackle de huishoudster op messcherpe wijze, koop een boot vol peterselie of loop langzaam langs een paal zonder te zwijgen. Of huur een fiets, ga zowel voor- als achterwiel te lijf met een schaar en zeg dat je vermoedelijk over een landmijn bent gereden als je hem terug brengt. Lik aan de hoed van de fietsenmaker (dat zal hij relatief leuk vinden!). Leer hem - dat zal niet meevallen! - de lucht van krakend rubber. Verhuur de fietsenmaker op christelijke wijze en spendeer de winst aan een nieuw voetbalveld of een goed doel. Eet sla. Kom bij. Laat je neus groeien. Hap naar een vrouw. Of ga in het uiterste geval op je zij liggen wachten op het geluid van een Pontiac Firebird uit 1983. Maar doe vooral iets geks.
Al even diepbedroefd staarde het groepje ijdele heikneuters in de ogen van een voorbijgaande beer.
Toen Egbert de twaalf dikke eendjes zag oversteken steeg de warmte al gauw naar zijn hoofd. Met klamme handen mompelde hij: 'Lyrisch word ik hiervan!' Daar was geen woord van gelogen. Eerst, zo stelde hij zich voor, zou hij de eendjes namen geven; namen waarin bepaalde medeklinkers bepaald niet geschuwd zouden worden. (Hij grinnikte al bij voorbaat toen hij moest denken aan de namen die hij afgelopen nacht had liggen verzinnen.) Daarna was het 'tijd voor koek': voor ieder eendje zou hij een hap nemen van zijn gevulde koek, net zo lang tot daarvan de laatste kruimel verorberd zou zijn. 'Schoon op,' zou hij dan stamelen, en dan zou hij zich, verzadigd en voldaan als hij zou zijn, naar zijn oude hut begeven om daar een welverdiend uiltje te knappen.
Zo ver kwam het echter niet, want hij was zijn gevulde koek vergeten. Verslagen strompelde hij richting zijn hut, opende die, greep de koek van de tafel en gooide die in een hoek. 'Zo hoeft het van mij niet meer,' gromde hij woedend, en hij gaf de hut een enorme mep zodat die kraakte. Die avond nog verliet hij de hut voorgoed en beende hij met een grote omweg naar de eerste de beste aandeelhouder die hij tegen zou komen.
'U bent ook maar een stomme beer,' zei de poes smalend, 'met uw welnemen.'
De trein viel ondersteboven en er kieperden allemaal mensen uit. Hij stond ook in één keer stil. De mensen gingen lopen over de rails omdat het regende, want nat worden daar hadden ze geen zin in. Maar ze werden het toch wel, want de eerste benzinepomp was een paar kilometer verderop dus het duurde wel even eer dat ze daar waren. Daar hebben ze uiteindelijk lekkere Fristi gedronken voor de dorst, en toen zijn ze allemaal in een vrachtwagen gaan zitten en verhuisd naar Polen. Nooit meer wat van gehoord. En de trein is weggesleept dus nu rijden er weer gewoon andere treinen.
'Mijn pet zit scheef,' dacht Herman halfluid, 'maar het zij zo. Voorlopig heb ik wel andere dingen aan mijn hoofd.'
Toen - bij volle maan - zijn hond Brutus zich hijgend tegen hem keerde, kreeg de oude Egbert de onweerstaanbare neiging om weer kaas te gaan maken. 'De neiging tot het maken van kaas heb ik welbeschouwd jarenlang onderdrukt,' realiseerde Egbert zich verrast, 'ik mag Brutus wel bedanken.' Recht voor zijn raap als hij was verkocht hij Brutus een rotschop tussen diens achterpoten en stortte hij zich woedend op de kaasmakerij. Brutus, totaal verrast door het eigenaardige 'dankjewel', zong ter plekke op hoge toon de sopraanpartij van geïmproviseerde, maar daarom niet minder toepasselijke liederen. Het moet door zijn totale overgave tot stand zijn gekomen dat Helma, de eerste (en enige) vrouw van Egbert, na 27 jaar uit haar coma kwam en van schrik uit de bedstee rolde, waarbij ze haar nek brak en prompt opnieuw in coma raakte. 'Een gunstige breuk,' zou een optimistische arts, of wie dan ook, gezegd kunnen hebben, maar Egbert vond een arts, of wie dan ook, überhaupt niet nodig. Hij voorzag gouden tijden: hij had in de kaas een nieuwe levenskracht aangeboord en bovendien zou hij voortaan meer ruimte hebben in de bedstee.
'Bier is niets,' mijmerde Johan, 'daarom vind ik het zo lekker.'
Egbert heeft het inmiddels geschopt tot reporter en verslaat de Open Kampioenschappen Kabouterwerpen: 'Goede morgen dames en heren! Het is een mooie dag en de eerste kabouters staan al klaar. De werpers hebben er overduidelijk best wel zin in. Gespannen tot op het bot maar toch wel gemotiveerd. Wat zeg ik? Govert Slinger, vorig jaar als tweede geëindigd in het Algemeen Klassement, krijgt de Eerste Kabouter in handen! Hij strompelt over de startlijn en zet het op een nakijken! Grote ogen in het publiek! Zo'n exemplaar hebben wij in jaren niet gezien. Het is niet te geloven dat het mogelijk is, en de president snapt er ook al geen hout van. Goedemorgen president en zijn vrouw! Je ziet het hem al denken: tot wie richt hij de stoute schoenen nu? Jawel! Tot Edgar!'
Luidkeels constateerde de aardappelboer dat de huidige gang van zaken met chronologie niets meer van doen had.
Je weet dat ik als clandestiene bakker iedere ochtend een uur lang onder tafel doorbreng met een ijskrabber op zak, nimmer vergetende dat ik mijn haren respectloos doch netjes hoor te laten knippen door een vakman ( desondanks belust op zoetigheid). Vertel mij dan! Waarom heb ìk uitgerekend jeuk op een plek waar ik met mijn vinger niet bij kan?
'Doofheid,' sprak de oude Harm zeer luid, 'het is gewoon een andere manier van luisteren.' De buren snapten niet wat hij hiermee bedoelde, maar dat gaf niet, want Harm deed het kelderraampje gelijk weer dicht.
Door verschrikkingen als bruine boter en te zware batterijen zou je desnoods gaan geloven dat je een kanarie bent. En leg dan je vrouw maar eens uit waarom je niet van zangzaad houdt. Tjonge, wat een feest. Maar sinds ik geen jeuk meer heb voel ik me uitstekend, dus kom ik mijn kot niet vaak meer uit.
'Nattevingerwerk?' sprak de vrolijke gynaecoloog, 'breek me de eendenbek niet open!'
Zoals hij gewend was zat Hubert klokslag half zeven 's ochtends paraat, onder tafel, met een bloempot op zijn hoofd die hem het zicht net niet helemaal benam. De stalen kist waarin hij zijn opblaasbed bewaarde - met daarop een grote sticker waarop 'HUBERTS OPBLAASBED, AFBLIJVEN' stond - was binnen handbereik, dus de dag kon op voorhand al niet meer stuk.
'Hebt u het ook te pakken?' schreeuwde de rechter naar de sproetige bouwvakker, die daarop antwoordde: 'Overmorgen had ik het nog, maar nu heb ik het niet meer.' De rechter werd woest en ging zijn laarzen zoeken. 'Overmorgen?' mompelde de bouwvakker bij zichzelf, 'Kan je het geloven? Geen hond die mij begrijpt.'
'Stilte!' brulde Ken, want hij kreeg jeuk aan zijn kerfstok.
Eén beer maakt nog géén dierentuin, maar je hebt in ieder geval een begin. Eén kikker maakt nog geen brede sloot, maar brede sloten hoeven we hier niet in de stad. En 'één kever' kan sowieso al het nakijken krijgen.
Moraal? Beren, kikkers en kevers kunnen op een bepaalde manier nuttig zijn, maar dat is het dan ook en voor de rest mogen ze ophoepelen of zich ergens op een verdacht plekje schuilhouden als ze dat niet kunnen laten.
Goedemorgen Bert. Vind je het erg als ik zeg dat ik met afnemende eetlust je hond aan het openen ben?
'Ja moeder,' mompelde Tjerk met volle mond, 'die Hector Twee, die is me er een. Altijd achter de wijven aan. Altijd met succes.' Zijn moeder kneep in haar oren alsof het varkensoren waren, en het moet gezegd dat ze er bijzonder veel op leken. Toen keerde ze de koffiepot om, zodat een straal hete koffie over Tjerks benen liep. Maar Tjerk wilde zich niet laten kennen en zei dus niets. Nu alleen nog aan panda's denken, dacht hij. Panda's vasthouden, hun ribben laten kraken zodat ze diepbedroefde geluiden maken. Aan de verspilde koffie dacht hij al niet meer. Panda's daarentegen waren nu het lustobject van zijn wilde geest. Panda's, je kon er maar beter één op zak hebben in de oorlog. Panda's, dè dieren met tanden. Panda's, dieren die zelfs na de komst van de kleuren-tv zichzelf waren gebleven. Panda's op een kinderfiets die de hangjeugd van tegenwoordig tot de orde roepen. Panda's in de eerste kamer.
'Ik weet niet wat je zit te denken,' sprak moeder, 'maar ik zou maar eens werk gaan zoeken.'
'Donder zelf op,' knorde het dikke varken verbolgen, 'jij zit op mijn rug en ik niet op die van jou.'
De oude keeshond, Moeder genaamd, blafte als een oude kachel. 'Stil hond,' mompelde Jasper kwaadwillig. 'Je verknoeit mijn verdriet. Je lijkt wel een clown.'
Spoedig begon de oude keeshond te huilen. 'Houd nu helemaal je bek Moeder,' gromde Jasper achteraf, 'ik heb het gehad. Dagen van regen, dagen van droogte. Maar daar valt veel te veel over te zeggen, daarom laat ik het erbij.' De oude trage hond zag de bui al hangen en sloop met de staart tussen de benen naar de showroom, waar haar een koddig spektakel wachtte in de vorm van een groep verdwaalde vogels. 'Hap,' zei Moeder naar de vogels, maar de gevleugelde krengen waren haar met gemak te snel af. Likkebaardend, met de ogen stijf dicht en op een sukkeldrafje zocht Moeder tevergeefs naar vergelding. Desondanks viel de nacht.
'Er zijn geen bloemkolen,' sprak Popeye met ontzag in zijn stem, en vanaf dat moment was hij verlicht. Hij zou voortaan alleen nog maar spinazie eten en besloot zeeman te worden.
Als zeeman heeft hij menig avontuur beleefd. Ze liepen allemaal goed af.
EINDE.

wat ik zag

2006-12-07T15:41:00.000+01:00

ik kwam en zag en overwon,
keek in de ogen van de zon
die feller was dan ooit tevoren
maar al wat is gaat nooit voorbij

mijn leven was een slechte dag:
te laat begonnen en weinig gekeken
naar al het schone. wat ik zag:

healers, dealers, advocaten
dokters, kooplui en soldaten
allemaal mensen, allemaal vrij
maar ook gebonden. net als jij.

vrije val

2006-11-21T03:22:00.000+01:00

de kleine druppel heeft geen weet
van hoe hij telkens sneller valt,
waarom, wanneer hij is gevormd
en hoe er altijd water was
in moeders ogen als ze bad
om vader die al weken stierf
en nu verdoofd kijkt als een vis;

de kleine vader is gegaan,
valt als een druppel in de zee
die moeder God noemt; geen idee
van hoe, wanneer hij was gevormd.

zo is hij weg en rust hij in het niets
van alles in het water, in de zee
die altijd golft. en hij heeft geen idee.

mr. mosquito

2006-10-04T20:27:00.000+02:00

het steekt me dit te moeten zeggen, maar
mijn handen jeuken keer op keer
als ik u hoor of zie; en telkens weer
als u geweest bent, klein gevaar.

mijn applaus kan u niet raken, want
u duikt er altijd weer vandoor
maar eens zal ìk als laatste lachen
ja, op een dag ben ik u voor.

en laat ik dit nog even zeggen:
ik neem u straks wel onder vuur
dan zal ik u bebloed zien hangen
met uw rug tegen de muur.

want, beste mug, u moet begrijpen:
ik mag u niet zo heel erg graag
ik zal u krijgen en dan krijgt u van mij
niet minder dan de volle laag.

jongen toch

2006-08-24T16:41:00.000+02:00

de gewone andere jongen
bleef zielloos liggen, zonder zon
maar wilde opstaan als hij kon
en ons nog één keer laten zien
dat er iets levends in hem was

de planken kraakten in zijn hoofd,
de grond onder zijn voeten beefde
en hij stond op! hij leefde weer
maar stamelde toen: 'een andere keer'
want alles werd hem toch te veel

dus donderde hij van het toneel.

stilleven I

2006-06-01T12:12:00.001+02:00

pijnstillers in de vensterbank
de wind speelt met gordijnen
naar het schijnt is er de zon,
beweegt muziek, of staat het stil

tussen oren die bewegen? nee,
want naar ik hoor is alles ruis
en stilte, en geluid, en alles beweegt
totdat het stil is in zichzelf;

overig nieuws: er is geen nieuws
dit keer en voortaan zal, hoe saai ook,
alles nieuw zijn. het oude kwijnt weg
in zichzelf, nog wat bewegend, als muziek.

kleintje

2006-05-22T13:58:00.000+02:00

goed dat de straat weer stil is,
zonder haastige mensen, zelden ook maar
goed voor een beetje plezier.
juist nu ben ik hier.

fijn dat mijn hoofd weer leeg is,
geen stemmen, geen vader of moeder, geen
saaie taallessen tot half vier.
juist nu hoor ik hier.

en wat ik hoor is het krassen van krijt -
hier, overal, want ik ben de lijn
van a naar b en ook weer terug,
zo stil als luisteren maar kan zijn.

levenswater

2006-03-18T14:56:00.000+01:00

grote graven doemen fluitend
over zachte zomerweiden
bloemen buigen vol ornaat
en kraken tot het niet meer gaat.

want typemachines vertikken alles
waar ze jaren terug mee zijn gestopt,
punt. erachter nog slechts rommel
zoals dode typemachines.

en levenswater. werkt dat echt?
de mensen zwoegen en ze zwijgen
en ze zuchten schuddend nee.

maar doet u mij er toch maar twee.

het bos

2006-02-27T14:10:00.000+01:00

wervel nog eens
om me heen - hou me vast
en laat me los, totdat
de wind weer waait;

beschijn mijn haar
nog eens - verwarm mijn ziel
en maak me licht, totdat
de zon verschijnt;

en laten we dan springen,
als kikkers! als bladeren
weer vallen, geel en groen
en liggen, uitgeteld,
terwijl de bomen ons vertellen
dat we niets hoeven te doen.

dag december

2005-12-19T10:58:00.000+01:00

mijn zon zakt weg.

een morgen is er nooit geweest
eerder begon de middag al
toen ik nog niet geboren was,
nog onbewust van helder licht.

overdenkend, observerend,
staar ik naar de bleke sneeuw
op tv verschijnt een hoofd,
zakelijk en kil. maar prettig
in zijn vel, nog maagdelijk wit
en zonder sporen. zelfs geen mus.

not very manuel

2005-10-11T00:20:00.000+02:00

crows and white doves in the air
cross your face and cracked your hair
it must be a mask they put on you
and I don't seem to catch the clue.

vriendschap

2005-09-24T17:42:00.000+02:00

hij schreef een teken in het zand
toen ik de zee in wilde gaan
om geruisloos te verdrinken
of te drijven zonder doel.

zij sloeg mijn ogen keihard dicht
toen ik het licht niet kon verdragen
en toen ik ze weer open deed
was alles in mezelf weer heel.

nu terug naar jou, mijn goede vriend
je hebt me niet gedragen
je hebt geen woord te veel gezegd,
geen medeleven of troost. en toch,
je bent er al die tijd geweest.

om armen

2005-06-25T15:22:00.000+02:00

hulde aan de dief
gespleten in zichzelf
hij leefde in een leegte,
schreeuwde het uit en sloeg
het stof uit zijn bestaan.

hulde aan de visser
- net aan de andere kant -
ze wisten nog niet wie hij was.

maar geef hem eens gelijk
hij maakte alles goed,
schudde het stof van zijn voeten
en zag hoe alles helder werd.

de stad

2005-05-20T23:01:00.000+02:00

stel een stad, en
het was een dorp, dat moet gezegd
en gezwegen, want de tijd zegt niets
en wil alleen nog maar vooruit.

in het café schuilt een stuk dementie
en... ik weet het niet meer, maar als ik het zie
zal ik de middagzon groeten, want
binnenkort is het dorp er ook.

(ze vertellen het de muren
ze vertellen het de stenen
ze vertellen het het graf:
we moeten terug naar af.)

profoundelirium

2005-05-04T23:34:00.000+02:00

Prove your maturity
Strike like a new born hero
Vanish in splendour

de geest waait waarheen hij wil

2005-05-03T16:27:00.000+02:00

Maar inderdaad, "We benne weel lond,"
zei de afhaalchinees tussen twee stukjes hond
in, toen hij zijn oma hugde, en
per ongeluk in de belangstelling stond.

derde

2005-03-05T15:51:00.000+01:00

de lucht verbaast
een vogel vliegt
en verstoort in dezen
de lucht, maar niet het beeld.

de lucht verbaast in niets
een vogel vliegt, maar ergens
ver weg van hier, als kind
aan huis bij moeder Ouweneel
is het feest. niet hier.

het zou ook wel erg makkelijk zijn.

morphical bound

2005-02-22T16:14:00.000+01:00

I unfound cranapples
by ceiving them tense
in a lexical yard
that disjects common sense.

Verder valt er weinig te melden. Of toch wel: feministische filosofen moeten geen wetenschapsfilosofische artikelen schrijven.

the comatorium

2005-02-15T22:12:00.000+01:00

Welcome to my comatorium.

Each time when I reach a certain level of coma, I will try to share the collateral feelings.
Each verbal 'Son et Lumière' that passes by may delight your senses.
But: each peach will be downy, and will have just one seed.

Unfortunately, understanding requires a basic degree of being deloused. (This law applies in all imaginable universes.) To disinertiate a possible stuck delousing progress, I have chosen to write the logs in plain Dutch.

Sincerely,
Cerpin Taxt.